ΚΕΦ-33 - Από Βίντεο του Διαδικτύου - ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Οι νέοι δεν βλέπουν προοπτική και οι πολίτες δεν εμπιστεύονται μια εξουσία που την θεωρούν και είναι διεφθαρμένη. Μια εξουσία που δεν ακούει. Δεν είναι μόνο εδώ που λέμε «Το Μαξίμου ακούει?» Ε όχι δεν ακούει.

Μεταγραφή (απομαγνητοφώνηση) από το βίντεο στη διεύθυνση: https://www.youtube.com/watch?v=vPCZN4EpjlE&t=1523s

33-26.10.21-«Το Μαξίμου Ακούει?» - Νίκος Νικολόπουλος-Η κοινωνική οργή-ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ-ΣΑΜΑΡΑΣ

Έχω δηλώσει ανοιχτά ότι στηρίζω τον Αντώνη Σαμαρά γιατί θεωρώ ότι μπορεί να συμβάλει σε μια ισχυρή, λαϊκή, κοινωνική και πατριωτική δεξιά. Ξαναλέω δεν θα είμαι υποψήφιος βουλευτής. Δεν κάνω αυτή την επιλογή για αξίωμα ή προσωπική διευθέτηση.

Καλώς ήρθατε σε μια ακόμα εκπομπή «Το Μαξίμου ακούει?». Απόψε θέλω να μιλήσω για τρία θέματα που με την πρώτη ματιά μοιάζουν διαφορετικά. Δεν περιμένω και δεν πιστεύω βεβαίως ότι το Mαξίμου ακούει, αλλά από την άλλη η κοινωνική αναταραχή στη Γαλλία και στην Ευρώπη, οι σχέσεις του Κώστα Καραμαλή με τον Αντώνη Σαμαρά και η συζήτηση για ένα νέο πολιτικό φορέα και τέλος το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου και οι τουρκικές απειλές δεν μπορεί παρά και στο Μαξίμου να δημιουργούν προβληματισμούς, αλλά σίγουρα και ανησυχίες.

Φίλες και φίλοι στην πραγματικότητα τα τρία θέματα συναντιούνται σε ένα κοινό ερώτημα. Ποιος αποφασίζει για τη ζωή των πολιτών, ποιος λογοδοτεί και ποιος υπερασπίζεται με σχέδιο το δημόσιο συμφέρον. Θα μιλήσουμε όπως πάντα καθαρά, έξω από τα δόντια, αλλά και υπεύθυνα.

Απόψε δεν θα βαφτίσω κάθε διαδήλωση, εξέγερση, ούτε θα παρουσιάσω κάθε φήμη ως γεγονός. Δεν θα προβλέψω ημερομηνία κοινωνικής έκρηξης, ούτε θέλω να καλλιεργήσω πολεμικό πανικό. Θα καταδικάσω τη βία όπου εμφανίζεται, χωρίς όμως να χρησιμοποιήσω την καταδίκη της ως άλλοθι για να κρύψω τις κοινωνικές αιτίες. Και στα εθνικά θέματα θα υπερασπιστώ τα δικαιώματα της χώρας, χωρίς εύκολες κορώνες που μπορεί να μας οδηγήσουν σε περιπέτειες. Έτσι λοιπόν ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Ας μιλήσουμε για την κοινωνική αναταραχή στην Ευρώπη, αλλά και να δούμε πόσο μπορεί να επηρεάζει και το δικό μας πολιτικό κλίμα εδώ στην Ελλάδα.

Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου στη Γαλλία εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους σε πολλές πόλεις. Το Υπουργείο Εσωτερικών μίλησε για 550-600 χιλιάδες κόσμο, οι διοργανωτές μίλησαν για 800 χιλιάδες και άλλοι είπαν ότι μπορεί να έφτασε και το ένα εκατομμύριο. Δεν έχει και τόση σημασία αυτή η διαφορά.

Θα μπορούσε κανένας να πει ότι είναι και λεπτομέρεια. Στις μεγάλες κινητοποιήσεις οι αριθμοί συχνά αμφισβητούνται. Θυμηθείτε εδώ τι έγινε με τις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, γι' αυτό οφείλουμε να λέμε ποιος δίνει τον κάθε αριθμό. Εκείνο όμως που δεν αμφισβητείται είναι η μεγάλη συμμετοχή. Οι συγκρούσεις σε πόλεις, στην πρωτεύουσα, οι ζημιές, οι λεηλασίες σε καταστήματα, αλλά και η καταστροφή σε δημόσια κτίρια μα προπαντώς η μεγάλη πίεση.

Η μεγάλη πίεση που δέχτηκε το κράτος και οι δυνάμεις καταστολής, οι αστυνομικές δυνάμεις. Στην Λιμόζ εκδηλώθηκε πυρκαγιά στο δημαρχείο. Στο Παρίσι, στη Μασσαλία, στη Λιόν και σε άλλες πόλεις υπήρξαν συγκρούσεις, λεηλασίες και χρήση δακρυγόνων και υδροφόρων. Είχαμε εκατοντάδες προσαγωγές, συλλήψεις, δεκάδες τραυματισμένους αστυνομικούς και πολίτες και αργότερα το βράδυ ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε 1200 συλλήψεις, 150 τραυματισμένους αστυνομικούς. Δεν είναι σωστό και πάλι να ανακατεύουμε τους απολογισμούς διαφορετικών ωρών και να τους παρουσιάζουμε σαν ένα τελικό και αμετάβλητο αριθμό. Η εικόνα πάντως ήταν σοβαρή και η Γαλλική κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει γιατί όχι μόνο δεν προέβλεψε την έκταση της κινητοποίησης, αλλά γιατί δεν πρόλαβε τα γεγονότα παίρνοντας μέτρα, μέτρα αντιμετώπισης των προβλημάτων που οδήγησαν τον κόσμο στους δρόμους.

Η ειρηνική διαδήλωση ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή είναι δημοκρατικό δικαίωμα. Ο εμπρησμός, ο ξυλοδαρμός, η επίθεση σε πολίτες, σε αστυνομικούς, η καταστροφή καταστημάτων, η λεηλασία δεν είναι πολιτική πρόταση και δεν δικαιολογούνται σε καμία περίπτωση. Η κοινωνική αδικία δεν αντιμετωπίζεται έτσι.

Την ίδια στιγμή η εικόνα ενός καμένου κτιρίου δεν μπορεί να γίνει αφορμή για να κλείσει η συζήτηση από τη μεριά των κυβερνόντων. Αν μιλήσουμε μόνο για τις ζημιές θα μιλήσουμε για το αποτέλεσμα και θα αποφύγουμε το ερώτημα που προηγείται. Γιατί τόσος κόσμος αισθάνεται ότι πρέπει να βγει στον δρόμο και να κάνει τα πάντα για να ακουστεί.

Οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία δεν προέκυψαν από το κενό. Προηγήθηκαν διαμαρτυρίες μαθητών για την κατάσταση στα σχολεία, για ελλείψεις, για τις υποδομές, για την πρόσβαση στην εκπαίδευση. Στους δρόμους συναντήθηκαν μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι, συνδικάτα, άνεργοι, άνθρωποι που είχαν πάρει μέρος στα κίτρινα γιλέκα λίγο παλιότερα.

Τα αιτήματα δεν ήταν όλα ίδια. Φέρτε τώρα όσο μιλάμε στο μυαλό σας τον κόσμο που κατέβηκε για τα Τέμπη. Διαφορετικό κίνητρο και λόγο είχε ο καθένας που κατέβηκε. Υπήρχε παντού και πάντα, υπάρχει ένα κοινό βίωμα. Τώρα λοιπόν για αυτό που συζητάμε το κοινό βίωμα είναι το κόστος της ζωής που ανεβαίνει, το εισόδημα που δεν παρακολουθεί αυτό το κόστος της ζωής και δεν μπορεί καν να αντιμετωπίσει με το εισόδημά του η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αυτό το κόστος ζωής, την ακρίβεια και αυτή η αβίωτη καθημερινότητα που γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Αυτό το βίωμα έχει πολλές όψεις. Είναι το καλάθι του σούπερ μάρκετ που κοστίζει περισσότερο, είναι ο λογαριασμός της ενέργειας και της θέρμανσης, είναι το ενοίκιο που απορροφά όλο ένα μεγαλύτερο μέρος του μισθού. Είναι ο νέος που εργάζεται αλλά δεν μπορεί να φύγει από το πατρικό του ή δεν μπορεί να ονειρευτεί όχι μόνο να προγραμματίσει τη ζωή του, το γάμο του, το μέλλον του. Είναι ο συνταξιούχος που μετρά τα φάρμακα και τα τρόφιμα μέχρι το τέλος του μήνα. Και είναι η αίσθηση ότι οι αποφάσεις, οι αποφάσεις της κυβέρνησης, οι αποφάσεις του γκουβέρνου λαμβάνονται μακριά από αυτούς που πληρώνουν το μάρμαρο, που πληρώνουν το τίμημα.

Οι αποφάσεις είναι υπέρ των λίγων και των δυνατών. Δεν υπολογίζει κανένας τους αδύνατους. Δεν τους πιστεύει ότι μπορεί να έχουν φτάσει σε αυτή την κατάσταση της ακραίας φτώχιας. Και η Γαλλία δεν είναι η μόνη χώρα που ζει τέτοια πίεση. Στην Ισπανία, στην Πορτογαλία η στεγαστική κρίση έβγαλε ανθρώπους στους δρόμους. Στο Βέλγιο και στην Ιταλία είδαμε κινητοποιήσεις για την ακρίβεια, την παιδεία και τις δημόσιες υπηρεσίες. Στην Αλβανία οι φοιτητικές διαμαρτυρίες απέκτησαν ευρύτερο αντικυβερνητικό χαρακτήρα με αιτήματα για λογοδοσία, για διαφάνεια, για σταμάτημα της λεηλασίας του δημοσίου χρήματος, για εργασία και για καλύτερη εκπαίδευση. Και εκεί η αστυνομία ανακοίνωσε εκατοντάδες συλλήψεις. Ενώ υπήρξαν συγκρούσεις, τραυματισμοί, φωτιές, πανικός. Δεν είναι οι ίδιες όλες οι αιτίες αλλά παντού υπάρχει η ίδια ρίζα, το ίδιο παράπονο. Οι νέοι δεν βλέπουν προοπτική και οι πολίτες δεν εμπιστεύονται μια εξουσία που την θεωρούν και είναι διεφθαρμένη. Μια εξουσία που δεν ακούει. Δεν είναι μόνο εδώ που λέμε «Το Μαξίμου ακούει?» Ε όχι δεν ακούει.

Έτσι λοιπόν ενώ η κυβέρνηση, όλες οι κυβερνήσεις οφείλουν να αποκαταστήσουν την τάξη όμως ταυτόχρονα οφείλουν να απαντήσουν και να τοποθετηθούν στις αιτίες της διαμαρτυρίας. Αν ο δημόσιος λόγος εξαντληθεί στις εικόνες των επεισοδίων χωρίς συγκεκριμένες λύσεις, απαντήσεις για σχολεία, για μισθούς, για στέγη, η πολιτεία θα έχει απαντήσεις στο βίντεο. Όχι όμως στην κοινωνία.

Η συζήτηση για την μετανάστευση και την ένταξη πρέπει επίσης να γίνεται με σοβαρότητα. Τι έχουμε εδώ. Για χρόνια αρκετοί πολιτικοί αντιμετώπισαν κάθε ερώτημα για τον έλεγχο των συνόρων, για την αφομοίωση, την γκετοποίηση και την εφαρμογή κοινών κανόνων σαν να ήταν από μόνο του κάτι το ακραίο και το βάζαν κάτω από το χαλί. Ενώ την ίδια ώρα όλοι αυτοί που θέλαν την παγκοσμιοποίηση, την νέα τάξη πραγμάτων, όλοι αυτοί επικαλούνταν τη συμπόνια προς τον άνθρωπο. Μας έλεγαν ότι φεύγει από τον πόλεμο ενώ οι περισσότεροι εξ αυτών στις πατρίδες τους δεν είχαν πόλεμο.

Είχανε φτώχεια. Και αυτή η φτώχεια δεν αντιμετωπίζεται έτσι, απεδείχθη. Το κράτος έχει υποχρέωση να εφαρμόζει το νόμο. Να οργανώνει την ένταξη, να επιβάλλει τους ίδιους κανόνες σε όλους και να μην επιτρέπει σε καμιά περιοχή να μένει έξω από την προστασία του. Να μην επιτρέπει τα γκέτο αλλά να μην επιτρέπει και την τρομοκρατία και να μην επιτρέπει όσοι ήρθαν και έμειναν στις χώρες της Ευρώπης να θέλουν να αλλάξουμε εμείς και να μην προσαρμοστούν αυτοί. Να γίνουμε εμείς δηλαδή νοικάρηδες στο σπίτι μας, να αλλάξουμε εμείς οι συνήθειες αλλά όχι αυτοί.

Βεβαίως θα ήταν επίσης λάθος να φορτώσουμε σε κάθε μετανάστη την ευθύνη για την κοινωνική κρίση, να πούμε ότι η ακρίβεια, τα προβλήματα στη σχολεία, η στεγαστική ασφυξία εξηγούνται από μόνο μια αιτία. Η πολιτική χρειάζεται δύο αλήθειες ταυτόχρονα. Χωρίς κανόνες και ένταξη δημιουργούνται παράλληλες πραγματικότητες. Χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, λειτουργικούς θεσμούς, ίσες ευκαιρίες, η ανασφάλεια μετατρέπεται σε έδαφος για ακραίες πολιτικές. Δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε το ένα πρόβλημα για να σιωπήσουμε για το άλλο. Μέσα σε αυτό το κλίμα ενισχύονται δυνάμεις που εμφανίζονται ως αντισυστημικές και βεβαίως δεν φταίνε οι δυνάμεις αυτές που εμφανίζονται αλλά φταίνε οι αιτίες, φταίνε αυτοί που κυβερνάνε και που κυβερνάνε μόνο για πάρτι τους και όχι για το λαό.

Είδατε στη Γαλλία τις δημοσιοποιήσεις που δημοσιεύτηκαν. Εμφανίζουν την Μαρίν Λεπέν πρώτη στον πρώτον γύρο των προεδρικών εκλογών με ποσοστά μάλιστα που ανάλογα με το σενάριο και τον αντίπαλο αλλάζουν προς τα πάνω. Δεν είναι αποτέλεσμα κάλπης. Οκ, αλλά 37% και 38% τι είναι απλώς πολιτική προειδοποίηση όταν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αισθάνεται ότι δεν εκπροσωπείται θα στραφεί προς εκείνον που ακούει να μιλάει για λογαριασμό του. Και εδώ βρίσκεται λοιπόν η ευθύνη όλων αυτών των συστημικών και αυτοαποκαλούμενων προοδευτικών ή δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων. Κουραφέξαλα, στην πράξη φαίνεται τι είσαι από τις αποφάσεις σου, από αυτό που προσφέρεις στους πολίτες.

Δεν μπορείς να αφήνεις την κοινωνική οργή χωρίς απάντηση και μετά να εκπλήσσεσαι όταν την εκφράζουν δυνάμεις που μέχρι χθες εσύ θεωρούσες ότι ήταν ακραίες, περιθωριακές. Η απάντηση δεν είναι να χαϊδεύουμε τη βία. Είναι να μην αφήσουμε όμως τις αιτίες της δυσαρέσκειας ……. γιατί τότε γίνονται μονοπώλιο των ακραίων.

Πρέπει να μιλήσουμε λοιπόν για ασφάλεια αλλά και για μισθούς, για κανόνες και ένταξη αλλά και για παιδεία, κατοικία, εργασία και κοινωνική συνοχή. Πρέπει να τελειώνει αυτό το καλαμπούρι, μπάτε σκύλη αλέστε και αλεστικά μη δίνετε. Δεν μπορεί άλλοι λαθραίοι, άλλοι απρόσκλητοι εκατοντάδες χιλιάδες εκατομμύρια να μπαίνουν στην Ευρώπη. Δεν μπορεί να επιτρέψουμε να μας πάρουν έτσι τη χώρα, χωρίς εμείς να θέλουμε.

Ακούγεται και το ερώτημα αν οδηγούμαστε προς ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο. Ακούστε, ο σχολιαστής των Financial Times, ο Gideon Rachman, περιέγραψε πρόσφατα έναν κόσμο όπου περιφερειακές συγκρούσεις και γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί άλληλο-επηρεάζονται.

Ασφαλώς. Δεν θα μετατρέψω την εκπομπή μας σε μια ανάλυση σε προφητεία. Η Ευρώπη έχει όμως λόγο να ενισχύσει την άμυνά της, αλλά η ειρήνη δεν είναι δεδομένη και οι αμυντικές δαπάνες χρειάζονται δημοκρατικό έλεγχο. Ξέρετε πόσα δισεκατομμύρια ο Μητσοτάκης στα 7 χρόνια, 8, έχει ξοδέψει? Όσα δεν έχουμε ξοδέψει από το 1974 μέχρι σήμερα. Ξέρετε ότι 800 δισεκατομμύρια ευρώ, 800 δισεκατομμύρια ευρώ, μόνο για ένα πρόγραμμα θα ξοδέψει η Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή δικά μας λεφτά. Και δεν πρόκειται για ένα ενιαίο ταμείο που έχει έτοιμο η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Επιτροπή περιγράφει περίπου 150 δισεκατομμύρια σε δάνεια και έως 650 δισεκατομμύρια δημοσιονομικού χώρου που μπορούν να κινητοποιήσουν τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ακούσατε?

Και το πολιτικό ερώτημα παραμένει. Γιατί αγοράζουμε το SPYDER? Εάν πραγματικά θέλουμε να αποφύγουμε τον πόλεμο, πράγμα που δεν το βλέπουμε. Mε την Ουκρανία, εμείς δίνουμε όπλα, όπλα, όπλα, όπλα, όπλα. Ποια άμυνα να χρειαζόμαστε. Ποιος ωφελείται από τις προμήθειες και πώς προστατεύονται οι κοινωνικές ανάγκες.

Και τώρα το ερώτημα για την Ελλάδα? Η Γιουροστάτ κατέγραψε ότι το 2023 τα ελληνικά νοικοκυριά διέθεταν κατά μέσο όρο το 35,2% του διαθεσίμου εισοδήματός τους για κατοικία. Αυτό είναι το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό δεν προλέγει κοινωνική έκρηξη? Αυτό δεν δείχνει όμως μία μετρήσιμη πίεση που αφορά νέους, οικογένειες και συνταξιούχους. Η ακρίβεια, η ενέργεια και η φορολογία πιέζουν οικογένειες και μικρές επιχειρήσεις. Η ελληνική κοινωνία έχει ένα βαθμό πραγματικά που είναι απορίας άξιων πώς αντέχει ακόμα. Ένα βαθμό αυτοπειθαρχίας και αυτοσυντήρησης. Έχει όμως και ένα βαθύ ζήτημα εμπιστοσύνης. Γιατί βλέπει ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν ισότιμα.

Ναι. Και αυτό γνωρίζει ότι αν οι θεσμοί είναι υπέρ των δυνατών, υπέρ των κρατούντων τότε ευθύνες δεν αποδίδονται. Και να γιατί η πολιτική εξουσία δεν λογοδοτεί.

Τα Τέμπη! Δεν έγιναν σχεδόν για όλους σύμβολο αυτής της αγωνίας. Για σκεφτείτε. Ακόμα η εταιρεία που έπρεπε να έχει φτιάξει, να έχει υλοποιήσει, να έχει κατασκευάσει την ασφάλεια των τρένων με τη σύμβαση 717, ο Άκτορ και οι πρωταγωνιστές τους, παραπέμπονται, θεωρούνται υπεύθυνοι για τις καθυστερήσεις που πληρώθηκαν και δεν υλοποιούσαν το έργο από την κυρία Κοβέση και όμως ακόμα η ελληνική εισαγγελία δεν τους έχει απευθύνει τα κατηγορητήρια. Ακούστε.

Γιατί? Για να εξακολουθεί ο Μητσοτάκης να κάνει χάρες. Να δίνει με ανάθεση έργα εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Τι λέτε λοιπόν. Θα μιλήσουμε για εργαλειοποίηση? Όταν φαίνεται ότι αντιμετωπίζεται σαν να μην άφησε στην κοινωνία ερωτήματα για την ασφάλεια, για την κρατική λειτουργία, για τη δικαιοσύνη σε αυτό το έγκλημα των Τεμπών.

Από την άλλη προχτές είδαμε και στην Αθήνα φοιτητικούς λόγους να οργανώνουν κινητοποίηση και κατασκήνωση στο Σύνταγμα για τη φοιτητική στέγη και το κόστος των σπουδών. Είδαμε συνταξιούχους και εργαζόμενους να διαμαρτύρονται για την ακρίβεια και να διαδηλώνουν και αυτοί, κατά χιλιάδες. Αυτές οι κινητοποιήσεις μήπως σημαίνουν ότι η Ελλάδα αντιγράφει τη Γαλλία, έ, όχι βέβαια, είναι όμως πίεση κοινωνική, υπενθύμιση, ότι υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν να δοθούν λύσεις, που ζητούν να ακοστούν.

Η πιθανότητα, λοιπόν, κοινωνικής έντασης είναι υπαρκτή. Έχει υπόστρωμα. Αλλά η μορφή, η έκταση και ο χρόνος της δεν προβλέπονται ασφαλώς.

Εγώ δεν θέλω σήμερα να καλλιεργήσω τον φόβο, αλλά θέλω να κρούσω τον κώδωνα που λέει εκεί στο Μαξίμου, που το ξέρω ότι δεν ακούνε πια. Δεν τους μένει χρόνος. Είναι τόσο καλοβολεμένοι που όλη τη μέρα δεν χορταίνουν να κάνουν δουλειές, δουλίτσες και να μας προκαλούν όλους εμάς.

Θα πω όμως στο Μητσοτάκη, Κυριάκο μην περιμένεις να φουντώσει η αγανάκτηση για να ανακαλύψεις ότι υπάρχει. Μην αντιμετωπίζεις κάθε διαμαρτυρία ως πρόβλημα επικοινωνίας ή ως υποκίνηση πολιτικής αστάθειας. Αυτά έκανε ο φίλος ο Μακρόν και κοίτα τι γίνεται.

Του λένε εμείς που κάναμε ό,τι κάναμε στο Λουδοβίκο το 16ο μπορούμε να το κάνουμε σε σένα. Το ίδιο λένε και εδώ. Στον άλλον στα Τίρανα θα έχεις το τέλος του Τσαουσέσκου του λένε.

Κυριάκο εάν και εσύ έτσι παραμένεις παγερά, απαθής, για αυτά που ζει ο ελληνικός λαός εξαιτίας της πολιτικής σου, τότε κοίτα να έχεις ελικόπτερο για να φύγεις από το Μαξίμου. Γιατί κάπως έτσι με ελικόπτερα θα φύγετε. Ένα δημοκρατικό κράτος οφείλει να ακούει την ειρηνική διαμαρτυρία και να προστατεύει τους πολίτες.

Ναι δεν αντιφάσκουν τα δύο, αυτά τα δύο, δηλαδή προστατεύω τη διαμαρτυρία και ταυτόχρονα προστατεύω και τους πολίτες από τη βία. Έτσι λοιπόν χρειάζεται μια άλλη πολιτική. Μια πολιτική που σήμερα ο Αντώνης Σαμαράς την επέδειξε και την είπε με το όνομά τους. Είπε ακριβώς που μπορεί να μειώσει τους φόρους για να αλαφρώσει λίγο ο πολίτης. Είτε στα καύσιμα είτε στα τρόφιμα. Είναι μετρήσιμη η πολιτική συνταγή που έδωσε ο Αντώνης Σαμαράς για την ακρίβεια. Δεν ήταν απλώς ανακοινώσεις. Ναι και έλεγχοι και κυρώσεις πρέπει να υπάρχουν γιατί είναι πολλές οι αθέμιτες πρακτικές. Είναι δισεκατομμύρια αυτά που μοίρασες Κυριάκο σε ημέτερους.

Ο κόσμος το ξέρει και είναι κατά της διαφθοράς. Όπως κατά της διαφθοράς ακούς τι γίνεται στην Αλβανία ζητάει διαφάνεια. Θέλει να ξέρει ο πολίτης τι ελέγχθηκε και τι αποτέλεσμα είχε και αυτό ούτε στον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν το είδε.

Ζητάει πολιτική στέγη που αυξάνει την προσιτή κατοικία και στηρίζει τους ανθρώπους που πιέζουν όχι μόνο αποσπασματικά επιδόματα. Μισθοί και συντάξεις που να προστατεύουν την αγοραστική δύναμη. Σχολεία, νοσοκομεία, δημόσιες υπηρεσίες που να λειτουργούν στην πράξη και πάνω απ' όλα λογοδοσία.

Μα εσύ κοιτάμε μέσα στο Μαξίμου τι έχεις. Μας είπες για αρίστους και μαζεύεις όλους τους αχρήστους. Μα είναι φοβερό αυτό.

Αυτό που κάθε μέρα αποκαλύπτεται. Η κοινωνική ειρήνη λοιπόν δεν επιβάλλεται με αστυνομική παρουσία ούτε αγοράζεται με ένα επίδομα. Χτίζεται όταν ο πολίτης πιστεύει ότι ο νόμος ισχύει για όλους, ότι η κυβέρνησή του ο Πρωθυπουργός του νοιάζεται για τους φτωχούς, για τους αδύναμους, ότι η κοινωνική δικαιοσύνη είναι γνώμονας μιας πολιτικής, ότι η εργασία του έχει αξία και ότι η πολιτική δεν είναι ένα κλειστό σύστημα αυτοπροστασίας για τους λίγους.

Αυτό είναι το μάθημα από τη Γαλλία, από την Αλβανία και από κάθε χώρα όπου η απόσταση ανάμεσα στην εξουσία και στην κοινωνία μεγαλώνει. Και να πούμε τώρα και δύο λόγια για όσα μας λένε στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, στη συζήτηση γύρω από τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά. Κυκλοφορούν διαφορετικές εκδοχές, ότι δήθεν ο Καραμανλής αποστασιοποιείται ή από την άλλη ότι στηρίζει τον Αντώνη Σαμαρά ή ότι αντιτίθεται σε ένα νέο κόμμα.

Όταν υπάρχουν τόσες εκδοχές, το πρώτο καθήκον είναι να διαχωρίσουμε το επιβεβαιωμένο γεγονός από την ερμηνεία και την παραπολιτική φήμη. Ο Κώστας Καραμανλής έχει πει ότι ό,τι θέλω να πω το λέω εγώ χωρίς αντιπροσώπους. Έτσι λοιπόν δεν υπάρχει καμία δημόσια δήλωσή του που να επιτρέπει σε κάποιους, που τους ξέρουμε πολύ καλά τη ρόλο παίζουνε, να παρουσιάζουν κάθε σιωπή του ως οριστικό πολιτικό άδειασμα του Σαμαρά.

Η σιωπή είναι δήλωση και η απουσία μιας δημόσιας στήριξης δεν επιτρέπεται να μετατρέπεται αυθαίρετα ούτε σε έγκριση αλλά ούτε σε απόρριψη Ο Καραμανλής έχει τη δική του πολιτική διαδρομή, το δικό του ειδικό πολιτικό βάρος, το δικό του τρόπο να παρεμβαίνει. Κανείς δεν χρειάζεται να λειτουργεί ως μεταφραστής της σιωπής του. Οι δημόσιες όμως τοποθετήσεις του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, θεσμών, καθημερινότητας, εθνικής στρατηγικής είναι πολύ κοντά για να μην πω ότι ταυτίζονται με εκείνες του Αντώνη Σαμαρά.

Δεν λέω ότι υπάρχει καμία οργανωτική συνεργασία, αλλά σημαίνει ότι σε ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα οι παρεμβάσεις τους βρίσκονται πιο κοντά μεταξύ τους παρά με εκείνες του Μητσοτάκη και τις επιλογές της κυβέρνησης. Με ενοχλεί η εμπορία της δήθεν πρόσβασης. Κάποιοι εμφανίζονται να μεταφέρουν off the record φράσεις, να επικαλούνται ιδιωτικές συνομιλίες και να ανακοινώνουν τι σκέφτεται ο πρώην πρωθυπουργός.

Η πολιτική ζωή χρειάζεται λιγότερους μεσάζοντες και περισσότερη καθαρή δημόσια τοποθέτηση. Ο Αντώνης Σαμαράς απ' τη μεριά του έχει επιλέξει να ασκεί δημόσια κριτική στην κυβερνητική πολιτική και να διαμορφώνει ένα αυτόνομο πολιτικό λόγο. Ο Αντώνης Σαμαράς κάθε μέρα προχθές στην Καλαμάτα, στην Ομοσπονδία Επαγγελματικών Βιοτεχνικών και Εμπορικών Σωματείων μίλησε. Μίλησε για την κρίση στην μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, επέκρινε την πολιτική των υπερπλεονασμάτων, την υψηλή έμμεση φορολογία, αντιπαρέβαλε τον κοινωνικό φιλελευθερισμό στην νεοφιλελεύθερη διαχείριση και παρουσίασε χτες βιντεοσκοπημένα προτάσεις για τη μείωση του ενεργειακού κόστους, για την επαναφορά του ΦΠΑ στην εστίαση στο 13%, για τη δημιουργία ειδικού χρηματοδοτικού εργαλείου για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Ανέφερε στοιχεία για την αύξηση του λειτουργικού κόστους, για την δυσκολία των επιχειρήσεων να ρυθμίσουν τις φορές τους.

Ναι, η πολιτική ουσία είναι σαφής. Δεν αρκεί να μιλάμε για ανάπτυξη όταν ο μικρός επαγγελματίας αναρωτιέται αν θα μπορέσει να πληρώσει ενέργεια, ενοίκιο, προμηθευτές, φόρους, ένσημα. Αυτό δεν είναι διαμάχη προσώπων. Είναι συζήτηση για την κατεύθυνση της πολιτικής που πρέπει να ακολουθεί η παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Είναι ζήτημα για το ποιον εκπροσωπεί αυτή η παράταξη. Τους λίγους ή τους πολλούς. Έτσι λοιπόν όταν η οικονομία συγκεντρώνεται όλο και περισσότερο σε λιγότερους ισχυρούς ομίλους, οι πολιτικοί οφείλουμε να εξετάζουμε ποιος έχει πρόσβαση στις αποφάσεις και ποιος μπαίνει απ' έξω.

Οι προτάσεις του Σαμαρά και η κριτική του δίνουν περιεχόμενο. Περιεχόμενο σε αυτό το νέο φορέα που όλοι περιμένουμε.

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από μια προσωπική λέξη. Η κοινωνία θέλει να αλλάξει και θέλει να μάθει και πώς θα γίνει αυτή η αλλαγή. Υπάρχει λοιπόν ένα υπαρκτό καινούριο εκπροσώπησης. Πολίτες που ψηφίζαμε και αγωνιζόμαστε παραδοσιακά με τη Νέα Δημοκρατία, σήμερα δεν αναγνωρίζουμε σε αυτό το κόμμα Μητσοτάκη την κοινωνική ευαισθησία, την εθνική αυτοπεποίθηση, την παράδοση της λαϊκής κεντροδεξιάς που μας εξέφραζε.

Διαφωνούμε λοιπόν με τις επιλογές στην εξωτερική πολιτική και αισθανόμαστε ότι η οικονομία λειτουργεί περισσότερο για όσους έχουν ισχύ και πρόσβαση. Και υπάρχουν πολλοί που δεν εμπιστεύονται πια τις διαβεβαιώσεις του Μητσοτάκη. Οι δημοσκοπήσεις, οι φωτογραφίες της στιγμής που λέμε, είδατε τι κατέγραψαν προχθές η Άλκο, 23,8 στην πρόθεση ψήφου. Ένδειξη πολιτικής φθοράς, προειδοποίηση ότι η κοινωνία αναζητάει άλλη εκπροσώπηση.

Έχω δηλώσει ανοιχτά ότι στηρίζω τον Αντώνη Σαμαρά γιατί θεωρώ ότι μπορεί να συμβάλει σε μια ισχυρή, λαϊκή, κοινωνική και πατριωτική δεξιά. Ξαναλέω δεν θα είμαι υποψήφιος βουλευτής. Δεν κάνω αυτή την επιλογή για αξίωμα ή προσωπική διευθέτηση. Έχω προσωπική ιστορία και πικρία. Έχω διαγραφή από τον Αντώνη Σαμαρά. Δεν το κρύβω, αλλά πιστεύω ότι η πολιτική ευθύνη είναι μεγαλύτερη από το προσωπικό παράπονο. Αν θεωρώ ότι χρειάζεται αλλαγή πορείας, οφείλω να το πω και το λέω και αναλαμβάνω το κόστος της επιλογής μου.

Για μένα καραμανλισμός σημαίνει κοινωνική ευθύνη, εθνική αυτοπεποίθηση, θεσμική σοβαρότητα και μέριμνα για τον απλό άνθρωπο. Θεωρώ ότι αυτή η πολιτική παράδοση πρέπει να ξαναβρεί χώρο και φωνή.

25 Οκτωβρίου μιλάει ο Καραμανλής στο πολεμικό μουσείο και θα κριθεί από όσα πράγματα θα πει, όχι από προβλέψεις για τις λέξεις του, θα τον ακούσουμε και θα αξιολογήσουμε το πλήρες περιεχόμενο της ομιλίας του. Αυτό οφείλουμε και στον ίδιο και στο κοινό. Ένα νέο κόμμα που θα προσελκύσει τους ψηφοφόρους του καραμανλισμού, της καραμανλικής νέας δημοκρατίας είναι πολιτικός παράγοντας.

Η κυβέρνηση, ο Μητσοτάκης ο ίδιος δεν μπορεί να απαντάει με διαρροές, με τεχνικούς διαχωρισμούς, με τα μαντρόσκυλα, με δολοφόνους χαρακτήρων. Υπάρχει κενό εκπροσώπησης. Ας το καταλάβει και ας ψάξει να δει γιατί δημιουργήθηκε. Η επικοινωνία δεν καλύπτει διαφωνίες για την πορεία της χώρας.

Και κάτι ακόμα, η κοινωνική δυσαρέσκεια ασφαλώς δεν είναι ιδιοκτησία κανένας κόμματος. Αλλά ξέρετε, νάτη όπως δείχνουν όλες οι έρευνες μετατρέπεται σε ψήφο υπέρ του Σαμαρά. Ναι. Και το στοίχημα είναι αν μπορούμε να δικαιώσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που νιώθουν αυτή την δικαιολογημένη απογοήτευση.

Αρχική Σελίδα